Predsjednik PDP-a Draško Stanivuković otvorio je pitanje raspodjele kandidatura unutar opozicionog bloka za predstojeće opšte izbore u Republici Srpskoj, poručivši da bi upravo PDP i SDS trebalo da daju kandidate za dvije inokosne funkcije – predsjednika Republike Srpske i srpskog člana Predsjedništva BiH.
Stanivuković smatra da pravo na kandidature treba da imaju stranke koje imaju najveću podršku među opozicionim biračima, navodeći PDP i SDS kao dvije najjače opozicione partije u Republici Srpskoj. Međutim, takav stav izazvao je različite reakcije unutar opozicionih redova, ali i među građanima koji smatraju da prerano insistiranje na funkcijama može dodatno zakomplikovati odnose opozicionih stranaka.
Posebno se u javnosti ističe ime Branko Blanuša, za kojeg dio opozicionih birača smatra da je upravo on stekao veliko povjerenje građana nakon značajnog rezultata ostvarenog na prethodnim vanrednim izborima za predsjednika Republike Srpske uz glasnu podršku Nebojše Vukanović, poslanika u Vladi Republike Srpske kao i ostali poslanika i stranaka ispred opozicionog reda.
Politički analitičari ocjenjuju da bi opozicija mogla ući u ozbiljan problem ukoliko pitanje kandidatura postane važnije od zajedničkog nastupa protiv vlasti. Upravo zbog toga sve češće se čuju poruke da opozicione partije moraju pronaći kompromisno rješenje koje će okupiti što širi broj birača.
I dok iz PDP-a poručuju da je riječ o legitimnom političkom zahtjevu, dio opozicionih stranaka smatra da bi razgovori o imenima kandidata trebalo da budu posljednji korak, nakon definisanja zajedničke politike i programa za izbore.
Pred opozicijom je sada period intenzivnih pregovora, a pitanje dvije inokosne funkcije moglo bi postati ključno za odnose unutar opozicionog bloka uoči oktobarskih izbora.
Ono što vidno frustrira birače jeste trenutak stavljanja u mat poziciju kompletnu opoziciju davanjem ultimatuma na osvojene pozicije u slučaju poraza trenutne političke većine što po "alavosti" ne pravi razliku građanima između jednih i drugih.
Mnogi građani su takav potez okarakterisali kao izdaju i ustupanje prednosti suparničkim partijama podjelom glasova a koji mogu nastati kao svjesan izbor propadanja kvaliteta života građana u odnosu na ličnu korist, dok sa druge strane smatraju da je to mogući planirani scenario za raskol u opoziciji po nekim nalozima sa strane i davanja prednosti za pobjedu SNSD-ovog kandidata.
Sa koje god strane gledano, poljuljalo se povjerenje.
Ono o čemu se takođe špekuliše jeste da instrukcije dolaze iz zemalja regiona, preko lica povezanih sa strankama u Republici Srpskoj. Sagledavajući obje opcije, situacija je neizvjesna i nimalo pogodna, te se čekaju ključni sastanci sa partijom SDS i dogovori unutar samih stranaka.
Građani se pitaju da li treba svjesno dati glas osobi koja, zarad sopstvenog interesa, pravi raskole u opozicionom bloku postavljajući ultimatume u posljednjem trenutku pred javno predstavljanje kandidata. Takođe, postavlja se pitanje da li treba dati glas osobi koja, postupajući po instrukcijama koje pogoduju vladajućim političkim strukturama, svojim ličnim odlukama o kandidaturi dodatno produbljuje raskol i dijeli opozicione glasače, dok na drugoj strani već postoji kandidat koji je u tom domenu ostvario veliko povjerenje građana i bio nadomak predsjedničke pobjede.
Ono što je izvjesno u cijeloj priči jesu nove izborne tehnologije, kroz koje bi konačno trebalo da budu utvrđeni stvaran broj birača, kao i autentično mišljenje javnosti o političkoj sceni u Republici Srpskoj. Time bi, smatraju mnogi, bila zatvorena i višedecenijska tema izbornih krađa, koja godinama predstavlja jedan od najvećih izvora političkih tenzija i nepovjerenja među građanima Republike Srpske.
